elspaw
Oferujemy spawanie. W powszechnie spotykanym spawaniu łukowym ręcznym stosuje się elektrodę otuloną. Otulina również topi się tak jak elektroda, wpływa na proces spawania, jak i na tworzące się jeziorko spawalnicze, tym samym na jakość spoiny. Rdzeń elektrody zazwyczaj jest z tego samego materiału co łączone części robocze. Spawanie łukiem krytym Spawanie łukiem krytym nie jest metodą ręczną, lecz w pełni zautomatyzowaną. Łuk elektryczny pali się “ukryty” pod proszkiem, który pełni funkcję otuliny elektrody, chroniąc jeziorko spawalnicze przed dostępem powietrza i wprowadzając dodatki spawalnicze. Elektrodę drutową i proszek podaje się automatycznie, nadmiar proszku odsysa się. Wózek jezdny przesuwa się stale automatycznie. Przemieszcza on agregat spawalniczy z prędkością do 900 mm spoiny na minutę. Otulina pozostaje na spoinie jako zastygły żużel po spawaniu i trzeba ją odbić (usunąć). Przy użyciu tej metody można wykonywać spoiny o dużej grubości, choć wtedy czasochłonne jest zmienianie elektrod, jak również oczyszczanie spoiny po spawaniu. Stosując elektrody, można spawać we wszelkich pozycjach spawania, na przykład nad głową (spoiny sufitowe). Spoinę trzeba i tutaj po spawaniu oczyszczać młotkiem i szczotką drucianą. Spawanie może odbywać się tylko wtedy, gdy proszek stale otacza miejsce spawania. Poza poziomą pozycją, inne są również możliwe, jeżeli proszek jest utrzymywany przez odpowiednie urządzenia. Niekiedy takie urządzenia mogą być bardzo kosztowne. Spawanie łukowe w osłonie gazowej Dla uniknięcia wady poprzednio opisanych metod, mianowicie usuwania żużla, zastąpiono przy spawaniu w osłonie gazowej proszek i otulinę przez gaz. Chroni on spoinę przed dostępem otaczającego powietrza i wchodzi w połączenie ze stopiwem. W dalszym ciągu zachowuje swoją rolę, jak przy spawaniu pod topnikiem, elektroda drutowa, odpada również zmiana mocowania. Jedynym utrudnieniem mogą być zbyt silne wiatry, porywające gaz osłonowy znad stopiwa i odsłaniające je. Spawanie elektrodą topliwą w gazie aktywnym (MAG) Spawanie metodą MAG jest szeroko rozpowszechnione dzięki opisanym właściwościom i możliwości zintegrowania całego agregatu w swego rodzaju pistolecie. Cięcie plazmowe Wykorzystanie łuku plazmowego pozwalającego na cięcie wszystkich materiałów przewodzących prąd elektryczny znalazło zastosowanie w przemyśle w latach 50-tych ubiegłego wieku. Rozwój technologii cięcia oraz specjalistycznych urządzeń pozwolił na rozszerzenie zakresu zastosowań cięcia plazmowego - z wcześniej rozwiniętego cięcia stali austenitycznych i stopów lekkich - o stale niskostopowe. Olbrzymi rozwój tej technologii spowodował, że w pewnych warunkach cięcie plazmowe stało się konkurencyjne dla takich procesów jak np. cięcie laserowe czy cięcie gazowe. Plazmotwórczy gaz, przepływając przez łuk elektryczny jarzący się między elektrodami, ulega jonizacji i dzięki dużemu zagęszczeniu mocy wytwarza strumień plazmy (zjonizowanego gazu). Dysza zamontowana w palniku skupia łuk plazmowy. Chłodzone ścianki dyszy powodują zawężanie kolumny łuku. Wysoka temperatura w jądrze łuku plazmowego i bardzo duża prędkość strumienia plazmy (energia kinetyczna) to zjawiska powodujące, że materiał jest stopiony i wydmuchany ze szczeliny. Gaz plazmotwórczy musi charakteryzować się wysoką entalpią i dużą przewodnością cieplną oraz możliwie najmniejszym potencjałem dysocjacji i jonizacji oraz dużym ciężarem cząsteczkowym. Do cięcia plazmowego wykorzystywane są m.in.: Argon - doskonały składnik gazowy do zajarzania i podtrzymawania łuku stosowany w mieszaninie z wodorem Wodór - do cięcia stali austenitycznych i stopów lekkich używany w połączeniu z argonem lub azotem Azot - zapewnia cięcie z dużymi prędkościami bez utlenienia krawędzi i ogranicza powstawanie nawisów Tlen - stosowany do wydajnego cięcia stali niskostopowych gwarantuje uzyskanie gładkiej, wolnej od nawisów i tlenków, powierzchni ciętego materiału Operacje cięcia można wykonać pod warstwą wody, co powoduje znaczne obniżenie poziomu hałasu.